Poszukiwacze szczęścia

 

Cechy szczęścia wg Władysława Tatarkiewicza:

1. Szczęście ma być zadowoleniem z całości życia. Jest to wymaganie ogromne. Jednakże ciesząc się szczegółami życia, możemy ogólnikowo przenosić zadowolenie na jego całość. Choć w centrum świadomości znajduje się jedynie fragment życia, zadowolenie z jego powodu rozszerza się na całość. Ciesząc się swym powodzeniem czy miłością, w pewnym sensie, pośrednio człowiek cieszy się życiem. Życie nawet najpomyślniejsze ma swoje braki. A braki te nie tylko są w życiu nieuniknione, ale są nawet potrzebne, by podnieść jego wartość: cierpienia potrzebne są nieraz dla doznania potem przyjemności.

2. Podobnie jest i z drugą sprawą: z trwałością zadowolenia w szczęściu. Człowiek nie jest zdolny cieszyć się nieustannie. Nieprzerwany stan przyjemny jest czymś obcym psychice ludzkiej. Przyjemność, która trwa, staje się przykrością. Ściślej mówiąc: rzecz dająca przyjemność, jeśli trwa dłużej, staje się obojętna, a nawet przykra, bo zaczyna nudzić i męczyć.

3. Trzecią cechą szczęścia jest, że zadowolenie z życia jest w nim pełne. Psychika ludzka jest tak skonstruowana, że pewne przeżycia przebiegają jedynie przez świadomość, nie pozostawiając w niej śladów, inne natomiast przenikają ją całą i zostawiają swe piętno na wszystkim, co się jednocześnie w świadomości dzieje i co potem dziać będzie. Otóż szczęściem jest tylko takie zadowolenie, które sięga do głębi.

Aby człowiek mógł być zadowolony z życia, jednym z najistotniejszych warunków jest, aby był przekonany, ze ma ono jakiś sens, jaką wartość. Natomiast wartość ta nie musi być związana z jego własną osobą, może też tkwić w rzeczach, z którymi się on styka, w zdarzeniach, w których ma jedynie udział.

 

Reżyseria Daniel Jacewicz
Występują Malwina Szwaczyk, Adrian Drabkowski, Marcin Szczyciński, Michał Krzywaźnia
Muzyka Jacek Gałkiewicz

 

ZDJĘCIA ZE SPEKTALKU

 

o spektaklu:

 

Fragment z gazety Festifalowej Kiloff (Barbórki 2005 – poszukiwanie alternatywy)

Poszukiwacze szczęścia to opowieść o czwórce ludzi, którzy w dramatyczny sposób próbują znależć szczęście. (...) Każdy z czterech poszukiwaczy prezentuje inną postawę wobec szczęścia i inaczej je rozumie. Bohaterowie są wiecznymi wędrowcami, ludźmi, którzy zawsze  do czegoś dążą i zawsze czegoś poszukują... Na najwyższą ocenę zasługuje gra aktorów, którzy stworzyli ciekawe i bardzo dynamiczne postacie. (...) Sztuka zrealizowane wg koncepcji krótko i na temat pozostawia pewien niedosyt, skłaniający jednak do przemyślenia jej sensu. Spektakl posługuje się językiem prostym i obrazowym. Odsłania problemy metafizyczne w sposób niekonwencjonalny i zrozumiały zarazem. (...)”